Spaanse ‘Cuerda Seca’ siertegel (azulejo), Sevilla, 16e eeuw

(L 7,0 cm, B 6,8 cm, H 1,5 cm)

Deze tegel is vervaardigd met de cuerda seca-techniek (Spaans voor ‘droog koord’), waarbij een patroon met een vette lijn (zoals olie) en mangaanoxide op de klei werd aangebracht. Deze lijn voorkwam dat de verschillende glazuren (loodglazuur en wit tinglazuur) tijdens het bakken in elkaar overliepen. Tijdens het bakproces verbrandde het vet, terwijl het mangaan zichtbaar bleef als een donkere contour.

Deze techniek werd in de 9e–10e eeuw ontwikkeld in het islamitische Nabije Oosten en vanaf de 10e eeuw via Al-Andalus naar het Iberisch schiereiland gebracht. De geometrische decoratie sluit aan bij de islamitische traditie van abstracte, symmetrische patronen. In de islamitische kunst — met name in religieuze context — werd het afbeelden van levende wezens vaak vermeden.

De tegel is voorzien van gekleurde loodglazuren en wit tinglazuur, die samen een helder en contrastrijk oppervlak vormen. De glanzende afwerking weerkaatste het zonlichtt: een mooie én praktische oplossing. .

Bij dit exemplaar zijn de karakteristieke contourlijnen deels vervaagd. Dit is een veelvoorkomend verschijnsel bij tegels die intensief gebruikt werden, bijvoorbeeld als vloertegels in patio’s of paleisinterieurs.

Mijn tegel vertoont sterke overeenkomsten met exemplaren uit de collectie van het The Metropolitan Museum of Art (Fifth Avenue, Gallery 535), inv.nr. 94.4.443a–i.
Klik op de afbeeldingen hieronder om deze tegels op de website van het museum te bekijken.